Yönlendirme Protokolü Türleri: Statik, Dinamik, IP, CISCO

By: Bryce Leo Bryce Leo
Hours Güncellenmiş

⚡ Akıllı Özet

Yönlendirme protokolleri, yönlendiricilerin erişilebilirlik bilgilerini paylaşmak ve yönlendirme tabloları oluşturmak için kullandığı kurallardır; bu kurallar, paketlerin statik rotalar veya dinamik mesafe vektörü, bağlantı durumu ve RIP, OSPF ve BGP gibi hibrit yöntemler aracılığıyla ağlar arasında en iyi yolu izlemesini sağlar.

  • 🧭 Tanım: Yönlendirme protokolleri, yönlendiricilerin her hedefe nasıl ulaşılacağı konusunda hemfikir olabilmeleri için yönlendirme tablolarını günceller.
  • 🗺️ Statik ve dinamik: Statik rotalar manuel olarak ayarlanırken, dinamik protokoller bağlantılar değiştiğinde otomatik olarak uyum sağlar.
  • 📡 Mesafe vektörü: RIP ve IGRP, yönlendirme tablolarının tamamını belirli bir süre boyunca komşu sunuculara duyurur.
  • ???? Bağlantı durumu: OSPF ve IS-IS, tüm topolojiyi haritalandırır ve en kısa yol hesaplamalarını yapar.
  • 🌍 Dış güzergah: BGP, özerk sistemleri birbirine bağlar ve küresel internetin erişilebilirliğini sağlar.
  • 🤖 Yapay zeka yardımı: Yapay zeka araçları, tıkanıklığı tahmin etmek ve yanlış yapılandırmaları tespit etmek için yönlendirme telemetrisini analiz eder.
Devamını Oku

Ağlarda Yönlendirme Protokollerinin Türleri

Yönlendirme Protokolleri Nedir?

Yönlendirme protokolleri, yönlendiricilerin kaynak ve hedef arasında iletişim kurmak için kullandığı tanımlanmış kurallar kümesidir. Verinin kendisini taşımazlar; yalnızca yol bilgilerini içeren yönlendirme tablosunu güncellerler.

Yönlendirme protokolleri ayrıca yönlendiricilerin birbirleriyle nasıl iletişim kuracağını belirtir ve ağın bir bilgisayar ağındaki herhangi iki düğüm arasında rota seçmesine olanak tanır.

Yönlendirme Protokolü Türleri

Temelde iki tür ağ yönlendirme protokolü vardır:

  • Statik
  • Hareketlilik

Aşağıdaki diyagram, yönlendirme protokollerinin statik ve dinamik kategorilere nasıl gruplandırıldığını ve her türün altındaki başlıca dinamik protokolleri göstermektedir:

RIP, IGRP, OSPF, EIGRP ve BGP dahil olmak üzere statik ve dinamik yönlendirme protokollerinin sınıflandırılması.

Statik Yönlendirme Protokolleri

Statik yönlendirme protokolleri, bir yöneticinin kaynak ağdan hedef ağa giden yolu manuel olarak atadığı durumlarda kullanılır. Bu yaklaşım, ağa daha fazla güvenlik sağlar.

Avantajlar

  • Yönlendirici işlemcisinde ek yük yok.
  • Bağlantılar arasında kullanılmayan bant genişliği yok.
  • Rota ekleme yetkisi yalnızca yöneticiye aittir.

Dezavantajlar

  • Yönetici her yönlendiricinin nasıl bağlandığını bilmelidir.
  • Zaman alıcı olduğu için büyük ağlar için ideal bir seçenek değildir.
  • Bir bağlantı kesildiğinde ağ çöker; bu da büyük ağlarda mümkün değildir.

Dinamik Yönlendirme Protokolleri

Dinamik yönlendirme protokolleri, bir diğer önemli yönlendirme protokolü türüdür. Bu protokoller, yönlendiricilerin bağlı yönlendiricilerden gelen bilgileri otomatik olarak yönlendirme tablolarına eklemelerine yardımcı olur. Ayrıca, ağın topolojik yapısı değiştiğinde topoloji güncellemeleri de gönderirler.

Avantajlar

  • Daha büyük ağlarda bile yapılandırması daha kolay.
  • Bağlantılardan biri kesilirse, dinamik olarak farklı bir rota seçebilirler.
  • Bu araçlar, birden fazla bağlantı arasında trafik yükünü dengelemenize yardımcı olur.

Dezavantajlar

  • Güncellemeler yönlendiriciler arasında paylaşılır, bu nedenle bant genişliğini tüketirler.
  • Yönlendirme protokolleri, yönlendirici işlemcisine ve RAM'ine ek yük bindirir.

Uzaklık Vektör Yönlendirme Protokolü (DVR)

Mesafe Vektörü protokolleri, yönlendirme tablolarını belirli zaman aralıklarında doğrudan bağlı her komşusuna duyurur; bu işlem çok fazla bant genişliği kullanır ve yavaş bir şekilde yakınsar.

Mesafe Vektörü yönlendirme protokolünde, bir rota kullanılamaz hale geldiğinde, tüm yönlendirme tablolarının yeni bilgilerle güncellenmesi gerekir.

Avantajlar

  • Ağdaki güncellemeler periyodik olarak paylaşılır ve her zaman yayınlanır.
  • Protokol, komşu yönlendiricilerden alınan yönlendirme bilgilerine güvenir.

Dezavantajlar

  • Yönlendirme bilgileri periyodik olarak değiş tokuş edildiğinden, gereksiz trafik oluşur ve bu da mevcut bant genişliğini tüketir.
Kaçırmayın:

İnternet Yönlendirme Protokolleri

Aşağıda, veri paketlerinin İnternet üzerinden yolunu bulmasına yardımcı olan protokol türleri verilmiştir. Her biri yukarıda açıklanan mesafe vektörlü, bağlantı durumu veya hibrit kategorilerinden birine girer.

Yönlendirme Bilgi Protokolü (RIP)

RIP, hem LAN hem de WAN ağlarında kullanılır ve ağın uygulama katmanında çalışır. OSI modeliRIP'in iki versiyonu mevcuttur:

  • RIPv1
  • RIPv2

Orijinal sürüm olan RIPv1, ağ yollarını hedef IP adresine ve yolculuğun atlama sayısına göre belirler. RIPv1, ağa bağlı tüm yönlendiricilere IP tablosunu yayınlayarak ağla etkileşim kurar.

RIPv2 biraz daha gelişmiş bir yapıya sahip, çünkü yönlendirme tablosunu yayın yapmak yerine çoklu yayın adresine gönderiyor.

İç Ağ Geçidi Yönlendirme Protokolü (IGRP)

IGRP, CISCO tarafından geliştirilen, mesafe vektörlü bir iç ağ geçidi protokolüdür. RIP'in sınırlamalarının üstesinden gelmek için tanıtılmıştır. Kullandığı ölçütler yük, bant genişliği, gecikme, MTU ve güvenilirliktir ve özerk bir sistem içinde yönlendirme verilerini değiş tokuş eder.

Bu protokol, her 90 saniyede bir yayın yapması ve maksimum 255 atlama sayısını desteklemesi nedeniyle daha büyük ağlar için uygundur. Yönlendirmeler değiştiğinde kendini otomatik olarak güncelleyerek yönlendirme döngülerine karşı direnç gösterir ve eşit veya eşit olmayan metrik maliyetli yollar arasında trafiği yük dengelemesi yapabilir.

Bağlantı Durumu Yönlendirme Protokolü

Bağlantı Durumu protokolleri, en iyi yönlendirme yolunu bulmak için benzersiz bir yaklaşım benimser. Bu protokolde, rota hedefe giden yolun hızı ve kaynak maliyetine göre hesaplanır.

Yönlendirme protokolü tabloları

Bir bağlantı durumu yönlendirme protokolü, aşağıda verilen üç tabloyu tutar:

  • Komşu tablosu: Bu tablo yalnızca yönlendiricinin komşuları hakkında bilgi içerir; örneğin, komşuluk ilişkisi kurulmuş olan yönlendiriciler.
  • Topoloji tablosu: Bu tablo, tüm topoloji hakkında bilgi depolar; örneğin, belirli bir duyurulan ağa giden hem en iyi hem de yedek rotalar gibi.
  • Yönlendirme tablosu: Bu tabloda, reklamı yapılan ağa giden en iyi rotaların tümü yer almaktadır.

Avantajlar

  • Bu protokol, hem en iyi rota hem de yedek rotalar için ayrı tablolar tuttuğu için, mesafe vektörlü yönlendirme protokollerinden daha fazla ağlar arası bilgiye sahiptir.
  • Tetiklemeli güncellemeler kullanıldığı için gereksiz bant genişliği tüketimi olmaz.
  • Kısmi güncellemeler yalnızca topoloji değişikliği olduğunda tetiklenir, bu nedenle tüm yönlendirme tablosunun değiştirilmesine gerek yoktur.

Dış Ağ Geçidi Protokolü (EGP)

EGP, özerk sistemler içindeki komşu ağ geçidi ana bilgisayarları arasında veri alışverişi yapmak için kullanılan bir protokoldür. Yönlendiricilerin, bilinen yönlendiriciler, ağ adresleri, rota maliyetleri ve komşu cihazlar dahil olmak üzere farklı etki alanları arasında bilgi paylaşmasına olanak tanır.

Gelişmiş İç Ağ Geçidi Yönlendirme Protokolü (EIGRP)

EIGRP, hem mesafe vektörlü hem de bağlantı durumu yönlendirme protokollerinin özelliklerini birleştiren hibrit bir yönlendirme protokolüdür. IGRP'nin yönlendirdiği protokollerin aynısını, IGRP ile aynı bileşik ölçütleri kullanarak yönlendirir; bu da ağın hedefe giden en iyi yolu seçmesine yardımcı olur.

Önce En Kısa Yolu Aç (OSPF)

Açık En Kısa Yol Önceliği (OSPF), En Kısa Yol Önceliği (SPF) yöntemini kullanan, IP ağları için özel olarak tasarlanmış bir bağlantı durumu tabanlı IGP'dir.

OSPF, ağın çevresel topolojisini detaylandıran veritabanları tutar. Topoloji değiştiğinde ağ yollarını yeniden hesaplamak için Dijkstra en kısa yol algoritmasını kullanır. Ayrıca, verileri korumak için protokol değişikliklerini doğrulayabildiği için güvenlidir.

İşte Mesafe Vektörü ve Bağlantı Durumu yönlendirme protokolleri arasındaki temel farklardan bazıları:

Uzaklık vektörü Bağlantı Durumu
Distance Vector protokolü yönlendirme tablosunun tamamını gönderir. Bağlantı Durumu protokolü yalnızca bağlantı durumu bilgilerini gönderir.
Yönlendirme döngülerine karşı hassastır. Yönlendirme döngülerine daha az duyarlıdır.
Güncellemeler bazen yayın kullanılarak gönderilir. Güncellemelerin yönlendirilmesi için yalnızca çoklu yayın yöntemini kullanır.
Yapılandırması basittir. Yapılandırması daha zordur.
Ağ topolojisini bilmiyor. Tüm topolojiyi biliyor.
Örnekler: RIP, IGRP. Örnekler: OSPF, IS-IS.

Orta Sistemden Orta Sisteme (IS-IS)

IS-IS, internette veri göndermek için kullanılan bir CISCO yönlendirme protokolüdür. IP yönlendirme bilgi. Uç sistemler, ara sistemler, alanlar ve alanlar dahil olmak üzere bir dizi bileşenden oluşur.

IS-IS protokolü kapsamında, yönlendiriciler alan adı verilen gruplar halinde düzenlenir ve birden fazla alan bir araya getirilerek bir etki alanı oluşturulur.

Sınır Ağ Geçidi Protokolü (BGP)

BGP, bu listedeki son yönlendirme protokolüdür ve interneti çalıştıran protokoldür. Mesafe yolu vektör protokolü (DPVP) olarak sınıflandırılır.

Bu protokol, yalnızca değişiklikler yapıldığında güncellenmiş yönlendirici tablo verilerini gönderir. Topoloji değişikliklerinin otomatik olarak algılanması söz konusu değildir; bu da BGP'nin manuel olarak yapılandırılması gerektiği anlamına gelir.

Yönlendirme Protokollerinin amacı nedir?

Yönlendirme protokollerine aşağıdaki nedenlerden dolayı ihtiyaç duyulur:

  • En uygun yol seçimini sağlarlar.
  • Döngüsüz yönlendirme imkanı sunuyorlar.
  • Hızlı yakınsama sağlarlar.
  • Güncelleme trafiğini en aza indirirler.
  • Yapılandırmaları kolaydır.
  • Değişimlere uyum sağlarlar.
  • Büyük boyutlara kadar ölçeklenebilirler.
  • Mevcut sunucular ve yönlendiricilerle uyumluluklarını korurlar.
  • Değişken uzunluktaki alt ağ maskelerini desteklerler.

Klas Vs. Sınıfsız Yönlendirme Protokolleri

İşte bu iki yönlendirme protokolü ailesi arasındaki temel farklar:

Sınıflı Yönlendirme Protokolleri Sınıfsız Yönlendirme Protokolleri
Sınıf tabanlı yönlendirme protokolleri, yönlendirme güncellemeleri sırasında alt ağ maskesi ayrıntılarını asla göndermez. Sınıfsız yönlendirme protokolleri, yönlendirme güncellemeleri sırasında IP alt ağ maskesi bilgilerini gönderebilir.
RIPv1 ve IGRP, alt ağ maskesi bilgisi içermedikleri için sınıflandırılmış protokollerdir. RIPv2, OSPF, EIGRP ve IS-IS, güncellemelerinde alt ağ maskesi bilgilerini taşıdıkları için sınıfsız protokollerdir.

RIP, IGRP, OSPF ve EIGRP Karşılaştırması

Aşağıdaki tablo, en yaygın yönlendirme protokollerinin nasıl farklılık gösterdiğini özetlemektedir:

Özellikler RIP v1 RIP v2 IGRP OSPF EIGRP
Sınıflı/Sınıfsız klas Sınıfsız klas Sınıfsız Sınıfsız
metrik Hop Hop Bileşik Bant genişliği (Maliyet) Bileşik (Bant Genişliği, Gecikme)
Periyodik güncelleme 30 saniye 30 saniye 90 saniye Hayır Hiçbiri (tetiklenmedi)
Reklam adresi 255.255.255.255 224.0.0.9 255.255.255.255 224.0.0.5 / 224.0.0.6 224.0.0.10
Kategoriler Uzaklık vektörü Uzaklık vektörü Uzaklık vektörü Bağlantı Durumu melez
Varsayılan idari mesafe 120 120 100 110 90

SSS

IP gibi yönlendirilmiş bir protokol, kullanıcı verilerini taşır. OSPF veya RIP gibi bir yönlendirme protokolü ise hiçbir veri taşımaz; bunun yerine erişilebilirlik bilgilerini değiş tokuş eder, böylece yönlendiriciler yönlendirilmiş protokolü iletmek için tablolar oluşturur.

Farklı protokoller farklı ölçütler kullanır. RIP atlama sayısını, OSPF bant genişliğinden kaynaklanan maliyeti, IGRP ve EIGRP ise bant genişliği, gecikme, yük ve güvenilirliğin bir bileşimini kullanır. En düşük ölçütlü rota tercih edilir.

Yönetimsel mesafe, birden fazla protokolün aynı ağa yönlendirme imkanı sunduğu durumlarda bir yönlendirme kaynağının ne kadar güvenilir olduğunu sıralar. Daha düşük değer kazanır: EIGRP 90, OSPF 110 ve RIP 120'dir.

Yakınsama, bir bağlantı hatası gibi bir değişiklikten sonra her yönlendiricinin ağ topolojisi konusunda hemfikir olması için geçen süredir. OSPF gibi bağlantı durumu protokolleri, RIP gibi mesafe vektörü protokollerinden daha hızlı yakınsar.

Özerk sistem (AS), ortak bir yönlendirme politikasına sahip ve tek bir idari kontrol altında bulunan ağlar grubudur. OSPF gibi iç protokoller bir AS içinde çalışırken, BGP farklı özerk sistemler arasında trafiği yönlendirir.

Modern yönlendirme protokolleri kimlik doğrulamayı destekler, bu nedenle yönlendiriciler yalnızca güvenilir komşulardan gelen güncellemeleri kabul eder. OSPF, EIGRP ve BGP, trafiği ele geçirebilecek veya kara deliğe yönlendirebilecek sahte rota duyurularını engellemek için MD5 veya SHA anahtarları kullanabilir.

Yapay zeka ve makine öğrenimi, yazılım tanımlı ağlarda tıkanıklığı tahmin etmek, yanlış yapılandırmaları tespit etmek ve en uygun yolları önermek için yönlendirme telemetrisini analiz eder. Trafiği proaktif olarak yeniden yönlendirebilirler, ancak mühendisler üretimden önce büyük değişiklikleri yine de gözden geçirirler.

GitHub Yardımcı Pilotu OSPF, EIGRP veya BGP için yönlendirici yapılandırma kod parçacıkları ve otomasyon komut dosyaları hazırlayabilirsiniz. Yanlış bir ağ ifadesi canlı trafiği engelleyebileceğinden, oluşturulan komutları her zaman önce bir laboratuvar ortamında test edin.

Bu yazıyı şu şekilde özetleyin: