Blok PL/SQL: struktura, składnia i przykład anonimowy

Czym jest blok PL/SQL?

W PL/SQL kod nie jest wykonywany w formacie jednoliniowym; jest zawsze wykonywany przez grupęping Kod można umieścić w jednym elemencie zwanym blokiem. W tym samouczku dowiesz się więcej o tych blokach.

Bloki zawierają zarówno instrukcje PL/SQL, jak i SQL. Wszystkie te instrukcje są wykonywane jako całość, a nie pojedynczo.

Struktura blokowa

Bloki PL/SQL mają predefiniowaną strukturę, w której pogrupowany jest kod. Poniżej przedstawiono poszczególne sekcje bloku PL/SQL:

1. Sekcja deklaracji
2. Sekcja wykonawcza
3. Sekcja obsługi wyjątków

Poniższy rysunek ilustruje różne sekcje bloków PL/SQL i ich kolejność.

Sekcja deklaracji

To pierwsza sekcja bloku PL/SQL, która jest opcjonalna. To sekcja, w której deklarowane są zmienne, kursory, wyjątki, podprogramy, instrukcje pragma i kolekcje potrzebne w bloku. Oto kilka dodatkowych cech tej części:

• Ta sekcja jest opcjonalna i można ją pominąć, jeśli nie są potrzebne żadne deklaracje.
• Powinna to być pierwsza sekcja bloku PL/SQL, jeśli istnieje.
• Zaczyna się od słowa kluczowego „DECLARE” dla wyzwalaczy i bloków anonimowych. W przypadku innych podprogramów to słowo kluczowe nie występuje; zamiast tego część po nazwie podprogramu oznacza sekcję deklaracji.
• Po niej zawsze powinna następować część dotycząca wykonania.

Sekcja Wykonawcza

Część wykonawcza to główna i obowiązkowa część, która faktycznie wykonuje zapisany w niej kod. Ponieważ PL / SQL Oczekuje instrukcji wykonywalnych, ten blok nie może być pusty i musi zawierać co najmniej jedną prawidłową linię wykonywalną. Kilka dodatkowych cech tej części:

• Może zawierać zarówno kod PL/SQL, jak i kod SQL.
• Może zawierać jeden lub wiele bloków zagnieżdżonych.
• Zaczyna się od słowa kluczowego 'BEGIN'.
• Po nim powinien nastąpić albo „END”, albo sekcja obsługi wyjątków, jeśli istnieje.

Sekcja obsługi wyjątków

Wyjątki to nieuniknione błędy występujące w czasie wykonywania programu, których obsługa wymaga Oracle Zawiera sekcję obsługi wyjątków w blokach. Sekcja ta może również zawierać instrukcje PL/SQL i jest opcjonalna.

• Jest to sekcja, w której obsługiwany jest wyjątek zgłoszony w bloku wykonania.
• Jest to ostatnia część bloku PL/SQL.
• Sterowanie z tej sekcji nie może nigdy powrócić do bloku wykonawczego.
• Zaczyna się od słowa kluczowego „WYJĄTEK”.
• Zawsze powinno następować po nim słowo kluczowe „END”.

Słowo kluczowe „END” oznacza koniec bloku PL/SQL.

Składnia bloku PL/SQL

Poniżej znajduje się składnia struktury bloków PL/SQL.

DECLARE --optional
<declarations>

BEGIN --mandatory
<executable statements. At least one executable statement is mandatory>

EXCEPTION --optional
<exception handles>

END; --mandatory
/

Uwaga: Po bloku zawsze powinien znajdować się znak '/', który wysyła do kompilatora informację o końcu bloku.

Typy bloków PL/SQL

Istnieją dwa główne typy bloków PL/SQL:

1. Anonimowe bloki
2. Nazwane bloki

Przed opisaniem każdego z nich pokrótce je porównamy.

Bloki anonimowe

Bloki anonimowe to bloki PL/SQL, które nie mają przypisanej żadnej nazwy. Muszą być tworzone i używane w tej samej sesji, ponieważ nie są przechowywane na serwerze jako obiekty bazy danych.

Ponieważ nie są przechowywane w bazie danych, nie wymagają oddzielnego kroku kompilacji. Są zapisywane i wykonywane bezpośrednio, a kompilacja i wykonanie odbywają się w jednym procesie. Kilka dodatkowych cech:

• Bloki te nie mają nazwy referencyjnej.
• Zaczynają się od słowa kluczowego „DECLARE” lub „BEGIN”.
• Ponieważ nie mają nazwy referencyjnej, nie można ich zapisać w celu późniejszego wykorzystania; muszą zostać utworzone i wykonane w tej samej sesji.
• Mogą wywoływać inne nazwane bloki, ale wywołanie anonimowego bloku nie jest możliwe, ponieważ nie posiada on żadnego odniesienia.
• Mogą zawierać zagnieżdżony blok nazwany lub anonimowy, a także mogą być zagnieżdżone wewnątrz dowolnego bloku.
• Mogą zawierać wszystkie trzy sekcje, przy czym sekcja wykonania jest obowiązkowa, a pozostałe dwie są opcjonalne.

Nazwane bloki

Nazwane bloki mają określoną i unikalną nazwę. Są przechowywane jako obiekty bazy danych na serwerze, dzięki czemu można się do nich odwoływać i z nich korzystać, dopóki są obecne. Proces kompilacji nazwanych bloków odbywa się osobno, gdy są one tworzone jako obiekty bazy danych. Kilka dodatkowych cech:

• Bloki te można wywoływać z innych bloków.
• Struktura bloku jest taka sama jak bloku anonimowego, z tą różnicą, że nigdy nie zaczyna się od „DECLARE”. Zamiast tego zaczyna się od „CREATE”, co instruuje kompilator, aby utworzył go jako obiekt bazy danych.
• Bloki te mogą być zagnieżdżane w innych blokach i mogą również zawierać zagnieżdżone bloki.
• Bloki nazwane są zasadniczo dwojakiego rodzaju:

1. Procedura
2. Funkcjonować

Więcej informacji na temat tych nazwanych bloków znajdziesz w przewodniku procedury i funkcje.

FAQ